Σε μια εποχή που πολλοί νέοι αναζητούν ευκαιρίες και καριέρα στις μεγάλες πόλεις, η Εύη Νικολαΐδου πήγε κόντρα στο ρεύμα και επέστρεψε στον τόπο της, τα Γρεβενά.
Από τις σπουδές στη συντήρηση έργων τέχνης στη γη των Γρεβενών, η Εύη Νικολαΐδου ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο. Στα 27 της καλλιεργεί βιολογικά προϊόντα και αποδεικνύει ότι η νέα γενιά αγροτών γράφει τη δική της ιστορία στον πρωτογενή τομέα. Από λαχανικά, όσπρια και αρωματικά φυτά μέχρι μέλι, επιλέγει να παράγει προϊόντα με σεβασμό στη φύση και τον κύκλο της. Με επιμονή, υπομονή και δημιουργικότητα – λέξεις που η ίδια χρησιμοποιεί για να περιγράψει τον εαυτό της – χτίζει βήμα-βήμα τη δική της διαδρομή, επενδύοντας στην ποιότητα και την αυθεντικότητα.
Σε έναν χώρο που παραδοσιακά συνδέεται περισσότερο με τους άντρες, η Εύη αποδεικνύει ότι οι γυναίκες έχουν τη δική τους δυναμική παρουσία στον πρωτογενή τομέα. Όπως λέει, συχνά οι άνθρωποι έξω από τον χώρο αναζητούν έναν άντρα για να «επιβεβαιώσουν» τη δουλειά μιας γυναίκας αγρότισσας, κάτι που όμως μπορεί να ξεπεραστεί με επιμονή και καθημερινή προσπάθεια.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η ιστορία της αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διαδρομή: τη δύναμη των νέων γυναικών που επιλέγουν να δημιουργήσουν, να καλλιεργήσουν και να διεκδικήσουν τη θέση τους σε έναν απαιτητικό αλλά βαθιά δημιουργικό κλάδο.
Τι μας είπε η Εύη Νικολαΐδου
-Εύη, πες μας λίγα πράγματα για εσένα.
-Είμαι 27 ετών, ζω και δραστηριοποιούμαι στα Γρεβενά ως βιολογική αγρότισσα. Οι κύριες καλλιέργειες που ασχολούμαι είναι τα λαχανικά, τα όσπρια και τα αρωματικά φυτά, ενώ ασχολούμαι και με την μελισσοκομία.
-Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις, ποιες θα διάλεγες;
-Θα έλεγα δημιουργική, υπομονετική και επίμονη. Η συγκεκριμένη δουλειά σε μαθαίνει να δημιουργείς με φαντασία, να περιμένεις με υπομονή το αποτέλεσμα της προσπάθειας αλλά ταυτόχρονα πρέπει να μάθεις να μην τα παρατάς όταν έρχονται δυσκολίες.
-Θυμάσαι τη στιγμή που είπες «ναι, εγώ θα γίνω αγρότισσα»;
-Την επαφή με τον αγροτικό τομέα την είχα πάντα, καθώς μεγάλωσα σε αγροτική οικογένεια. Θυμάμαι όμως ιδιαίτερα την περίοδο της καραντίνας, όταν είχα επιστρέψει από τις σπουδές μου στην Αθήνα στα Γρεβενά. Η επαφή με τη φύση και με τις αγροτικές δουλειές εκείνη την περίοδο με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο με γεμίζει αυτός ο τρόπος ζωής. Τότε ήταν που άρχισα να το σκέφτομαι σοβαρά.
-Υπήρξε κάποια στιγμή αμφιβολίας που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
-Να τα παρατήσω δεν σκέφτηκα ποτέ, όμως υπάρχουν σίγουρα δύσκολες στιγμές που αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω και πώς θα συνεχίσω. Κάθε φορά όμως πεισμώνω, φαντάζομαι όσα θέλω να πετύχω και συνεχίζω.
Τι σου έλεγαν φίλοι και οικογένεια όταν ξεκινούσες;
-Στους φίλους μου φαινόταν κάτι φυσικό, αφού πάντα είχα σχέση με τον τομέα αυτόν. Οι γονείς μου με στήριζαν από την αρχή, αλλά κάποιες φορές ήταν λίγο διστακτικοί, γνωρίζοντας τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Και οι δύο πλευρές όμως βάζουν τον χρόνο τους και βοηθάνε αρκετά γιατί είναι μία δουλειά που θέλει χέρια.
-Ποια ήταν η μεγαλύτερη διαπίστωση όταν μπήκες επαγγελματικά στη γεωργία; Υπάρχει κάτι που δεν περίμενες;
-Η μεγαλύτερη διαπίστωση ήταν πόσο σημαντικό είναι το πείσμα — να το έχεις και να το δείχνεις καθημερινά. Είναι μια δουλειά που απαιτεί συνέπεια, υπομονή και διαρκή προσπάθεια, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόμουν πριν ξεκινήσω.
-Τι ακριβώς καλλιεργείς σήμερα;
-Καλλιεργώ πολλά είδη λαχανικών, κυρίως παραδοσιακές ποικιλίες, καθώς και λίγα φρούτα. Επιπλέον, καλλιεργώ ρεβίθια, λεβάντα, τσάι και ασχολούμαι με λίγη παραγωγή μελιού. Θέλω επίσης να προχωρήσω στη μεταποίηση και να κάνω τις δικές μου σάλτσες, μαρμελάδες, κάποια τουρσιά και διάφορα άλλα προϊόντα που υπήρχαν πάντα στο τραπέζι μας, φτιαγμένα πάντα από εμάς.
-Γιατί επέλεξες τον δρόμο των βιολογικών προϊόντων;
-Θέλω η δουλειά μου να σέβεται τη γη και τον κύκλο της φύσης. Είναι ένας τρόπος επίσης να φροντίζω την υγεία μου ως αγρότισσα, αλλά και να προσφέρω καθαρά, ποιοτικά προϊόντα στους καταναλωτές. Δεν είναι απλώς επαγγελματική κατεύθυνση, αλλά τρόπος ζωής: να καλλιεργώ με σεβασμό και να βλέπω το αποτέλεσμα με χαρά, αλλά και υπευθυνότητα ταυτόχρονα.
-Υπάρχει κάποιο προϊόν σου για το οποίο είσαι ιδιαίτερα περήφανη;
-Χαίρομαι πολύ για τις νόστιμες ντομάτες που καταφέρνουμε να έχουμε, αλλά στην πραγματικότητα κάθε προϊόν έχει την ίδια σημασία για μένα. Η ικανοποίηση έρχεται βλέποντας όσα καλλιεργώ να μεγαλώνουν και να φτάνουν στους ανθρώπους που τα απολαμβάνουν.
-Τι κάνει τα προϊόντα σου να ξεχωρίζουν γευστικά;
Τα προϊόντα μου ξεχωρίζουν γιατί τα καλλιεργώ με φροντίδα και σεβασμό στη φύση, πιστεύοντας ότι όποιος λειτουργεί έτσι παίρνει και το αντίστοιχο αποτέλεσμα. Όλοι οι βιοκαλλιεργητές δίνουμε σημασία σε κάθε στάδιο, από τη φροντίδα της γης μέχρι τη συγκομιδή, και φροντίζουμε τα προϊόντα να παραμένουν καθαρά και ποιοτικά. Η γεύση τους, πιστεύω, αντανακλά τον χρόνο και την προσπάθεια που τους αφιερώνεται.
-Πώς ξεκινά μια τυπική μέρα για σένα και πώς εξελίσσεται;
-Δεν υπάρχει κάποια τυπική μέρα, γιατί οι εργασίες διαφέρουν ανάλογα με την εποχή. Κάποιες μέρες ξεκινούν πολύ νωρίς με φύτεμα ή την φροντίδα των φυτών, άλλες με συγκομιδή, και κάποιες αφιερώνονται σε πιο πρακτικά θέματα, όπως οι υποχρεώσεις και η οργάνωση της δουλειάς.
-Ποια είναι η πιο όμορφη στιγμή μέσα στη μέρα στο χωράφι και ποια είναι η πιο σκληρή;
-Η πιο όμορφη στιγμή είναι μάλλον η στιγμή της ξεκούρασης όταν κάνω ένα διάλειμμα και χαζεύω τα φυτά και τους καρπούς, καμαρώνοντας που μεγαλώνουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει μια πραγματικά «σκληρή» στιγμή — κάθε δυσκολία είναι απλώς μέρος της δουλειάς και προσπαθούμε να την αντιμετωπίσουμε.
-Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα στον πρωτογενή τομέα σήμερα;
-Δεν μπορώ να πω ότι είναι δύσκολο, αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο με έναν άντρα. Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι συχνά, όσοι βρίσκονται έξω από τον χώρο ψάχνουν έναν άντρα για να αναγνωρίσουν τη δουλειά σου, κάτι που όμως εύκολα ξεπερνιέται. Η διαφορά είναι ότι ένας νέος άντρας συνήθως δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του ως αγρότης, ενώ εμείς, ως γυναίκες, μπαίνουμε στη διαδικασία να το κάνουμε.
-Τι θα έλεγες σε έναν νέο άνθρωπο που σκέφτεται να ασχοληθεί με τη γη αλλά διστάζει;
-Η ζωή μας είναι πολύ σύντομη για να μην την ζούμε όπως τη θέλουμε εμείς. Σίγουρα δεν ξέρουμε αν θα καταφέρουμε όσα ονειρευόμαστε, αλλά το να μην προσπαθήσουμε είναι η μόνη σίγουρη αποτυχία. Γι’ αυτό θα έλεγα σε όποιον σκέφτεται να ασχοληθεί με τη γη να το τολμήσει — αξίζει να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να ζήσει αυτό που αγαπά.
Πηγή: cantina