Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές αλλά και αμφιλεγόμενες (για πολλούς) μορφές της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Το όνομά του ταυτίστηκε με τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την εδαφική επέκταση της Ελλάδας και τις μεγάλες εθνικές διεκδικήσεις, αλλά και με βαθιές πολιτικές συγκρούσεις που άφησαν μακρύ αποτύπωμα στη δημόσια ζωή της χώρας.
Γεννημένος το 1864 στις Μουρνιές Χανίων, ο Ελευθέριος Βενιζέλος μεγάλωσε σε μια εποχή έντονων πολιτικών ανακατατάξεων και εθνικών διεκδικήσεων.
Η οικογένειά του αναγκάστηκε να φύγει από την Κρήτη μετά την επανάσταση του 1866 και να εγκατασταθεί στη Σύρο, όπου πέρασε ένα μέρος των παιδικών του χρόνων. Αργότερα σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και επέστρεψε στα Χανιά, όπου άρχισε να ασκεί τη δικηγορία, κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του βήματα στην πολιτική.
Η δημόσια παρουσία του συνδέθηκε από νωρίς με το Κρητικό Ζήτημα. Αναδείχθηκε σε κεντρική πολιτική μορφή της Κρήτης και πρωταγωνίστησε στους αγώνες για την αυτονόμηση του νησιού και τελικά την ένωσή του με την Ελλάδα.
Η σύγκρουσή του με τον πρίγκιπα Γεώργιο κορυφώθηκε με την επανάσταση του Θερίσου το 1905, μια στιγμή που ανέδειξε όχι μόνο τη στρατηγική του ικανότητα αλλά και την αποφασιστικότητά του να επιβάλει μια διαφορετική πολιτική πορεία για την Κρήτη.
Η μετάβασή του στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας έγινε το 1910, σε μια περίοδο έντονης κρίσης και αναζήτησης νέας ηγεσίας. Μετά το κίνημα στο Γουδή, ο Βενιζέλος κλήθηκε στην Αθήνα και σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να επιβληθεί ως ηγετική φυσιογνωμία.
Ως πρωθυπουργός προώθησε ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, με στόχο την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, την ενίσχυση των θεσμών και τον εκσυγχρονισμό του στρατού και του κράτους συνολικά. Το όνομά του συνδέθηκε άμεσα με τις μεγάλες επιτυχίες των Βαλκανικών Πολέμων.
Η Ελλάδα, μέσα από στρατιωτική προετοιμασία και διπλωματικές συμμαχίες, βγήκε ενισχυμένη και με σημαντικά διευρυμένα σύνορα. Εκείνη η περίοδος εδραίωσε τον Βενιζέλο στη συνείδηση πολλών ως τον πολιτικό που μπορούσε να μετατρέψει το εθνικό όραμα σε απτό πολιτικό αποτέλεσμα.
Ιδιαίτερο βάρος στη διαδρομή του έχει και η σχέση του με τη Μικρά Ασία.
Η πολιτική και διπλωματική του δράση μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 και στην ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στη Σμύρνη, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι η Μεγάλη Ιδέα βρισκόταν πιο κοντά από ποτέ στην πραγμάτωσή της.
Παρότι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 σημειώθηκε μετά την αποχώρησή του από την εξουσία, το όνομά του παραμένει αναπόσπαστα συνδεδεμένο με εκείνη τη μεγάλη και δραματική εθνική περιπέτεια.
Την ίδια στιγμή, ο Βενιζέλος υπήρξε πρωταγωνιστής και σε μία από τις πιο οδυνηρές διαιρέσεις της νεότερης Ελλάδας. Η σφοδρή σύγκρουσή του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο για τη στάση της χώρας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στον Εθνικό Διχασμό, ένα βαθύ πολιτικό και κοινωνικό ρήγμα που σημάδεψε την ελληνική κοινωνία για πολλά χρόνια. Η αντιπαράθεση αυτή ξεπέρασε τα όρια μιας απλής πολιτικής διαφωνίας και εξελίχθηκε σε τραύμα με μακρά ιστορική διάρκεια.
Παρά τις πολιτικές ήττες, τις εξορίες και τις επιστροφές του, ο Βενιζέλος δεν έπαψε να αποτελεί σημείο αναφοράς για την πολιτική ζωή της χώρας. Επανήλθε στην εξουσία το 1928 και επιχείρησε ξανά να δώσει ώθηση σε ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης και μεταρρυθμίσεων, σε μια περίοδο όμως πολύ πιο δύσκολη, καθώς η διεθνής οικονομική κρίση περιόριζε σημαντικά τα περιθώρια κινήσεων.
Η πολιτική του διαδρομή υπήρξε μακρά, πολυκύμαντη και καθοριστική. Για πολλούς υπήρξε ο σημαντικότερος Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα. Για άλλους, μια βαθιά διχαστική προσωπικότητα. Σε κάθε περίπτωση, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ο άνθρωπος που όσο λίγοι επηρέασε την πορεία της Ελλάδας, τόσο με τα επιτεύγματά του όσο και με τις ιστορικές συγκρούσεις που συνδέθηκαν με το όνομά του.
Πηγή: huffingtonpost.gr
