Μετωπική επίθεση στον Σωκράτη Φάμελλο εξαπολύει ο Νικόλας Φαραντούρης στον απόηχο της διαγραφής του από την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλώντας στο Documento κάνει λόγο για «αντιδημοκρατική αντίδραση» και «αστεία “αντριλίκια” κομματικής νομιμοφροσύνης», μέσω των οποίων «η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε εσωστρέφεια εκλιπαρώντας πολιτική ελεημοσύνη» διότι «διολισθαίνει στην εξαέρωση».
Από το στόχαστρό του δεν ξεφεύγει συνυποψήφιός του στο ευρωψηφοδέλτιο, τον οποίο παρουσιάζει ότι εμφανιζόταν ως «ο προστάτης των Τεμπών».
«Συμμετείχα σε ευρωεκλογές που συνυποψήφιός μου κορδωνόταν ως “ο προστάτης των Τεμπών” για να καταφέρει να επανεκλεγεί. Οικειοποίηση και καπηλεία αντί ειλικρινούς συμπόρευσης» σχολιάζει, ενώ δυσοίωνη είναι η εκτίμησή του για την επόμενη μέρα της Κουμουνδούρου λέγοντας: «Κανένα κόμμα δεν επιβιώνει όταν αποκόπτεται από τις κοινωνικές του ρίζες και μετατρέπεται σε μηχανισμό επαγγελματικής αυτοσυντήρησης στελεχών». Για το υπό σύσταση κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δηλώνει πως συμμετέχει «στον θεσμικό διάλογο με διαφάνεια χωρίς αλισβερίσια» και στο δίλημμα ανάμεσα στους υπό διαμόρφωση φορείς των Αλέξη Τσίπρα και Μ. Καρυστιανού φαίνεται να κλίνει προς αυτόν της «μάνας των Τεμπών». «Προσωπικά, επιλέγω την Ελλάδα της δικαιοσύνης και της δημιουργικής ανασυγκρότησης, με νέα πρόσωπα, καινούργια προγράμματα και αντιλήψεις και κινηματική δράση» απαντά με νόημα.
Την επομένη της τηλεφωνικής επικοινωνίας σας με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δηλώσατε ότι ενώνετε τη φωνή σας με τη Μ. Καρυστιανού, ενώ δεν αποκλείσατε τη σύμπλευσή σας με τον υπό διαμόρφωση φορέα. Μήπως, τελικά, επιδιώκατε τη διαγραφή σας από την Κουμουνδούρου;
Ενώνω τη φωνή μου με τα κινήματα των πολιτών. Διαχρονικά και επί της αρχής. Και σήμερα και ανέκαθεν. Αν κάποιος πιστεύει ότι η πολιτική είναι αποκλειστικά παιχνίδι τακτικισμών, πέφτει στην παγίδα που έπεσαν πολλοί που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Συντελείται μια μεγάλη κοινωνική διεργασία που φοβίζει. Αυτό οδήγησε στην αντιδημοκρατική και φοβική διαγραφή μου. Μαζί με μπόλικη ανεπάρκεια παρακολούθησης των πολιτικών εξελίξεων στον κόσμο γύρω μας. Προσωπικά, επέλεξα να εμπλακώ στην πολιτική σε μια περίοδο ήττας και κρίσης, όχι σε εποχές εξουσίας και βεβαιοτήτων. Δεν ζήτησα ανταλλάγματα, δεν αναζήτησα προστατευμένα αξιώματα ούτε επιδίωξα διαδρομές χωρίς κόστος. Η παρουσία μου είχε έναν σαφή προσανατολισμό: να συμβάλω στη σοβαρή ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου, με εξωστρέφεια, επιστημονική τεκμηρίωση και διαρκή παρουσία στην κοινωνία. Αυτό έκανα και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Αταλάντευτος, μπροστά. Στην πραγματικότητα, η αντιδημοκρατική αντίδραση Φάμελλου & Σία αποτελεί δυσανεξία στις συντελούμενες κοινωνικές διεργασίες. Προέκυψε όταν χαρακτήρισα καλοδεχούμενο ένα κίνημα πολιτών. Ωστόσο η βαθύτερη αιτία είναι ότι κάποιοι δεν αντέχουν τον πολιτικό λόγο που δεν ελέγχουν και φοβούνται τις κοινωνικές διεργασίες που δεν κατανοούν. Η σημερινή ελλιποβαρής ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την περιχαράκωση, τον φόβο και την καχυποψία απέναντι σε κάθε ζωντανή κινηματική δράση. Τα δημοσκοπικά αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Όταν ένα κόμμα αντιμετωπίζει την κοινωνία ως απειλή αντί ως σύμμαχο, τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Με δεδομένο ότι ο Σωκρ. Φάμελλος έχει επιδείξει ανοχή σε δηλώσεις μελών της ΚΟ που δείχνουν να βρίσκονται με το ένα πόδι στον κυοφορούμενο φορέα του Αλ. Τσίπρα, πώς εξηγείτε ότι στη δική σας περίπτωση ακολούθησε εκ διαμέτρου αντίθετη πρακτική;
Αντιλαμβάνομαι τα προσωπικά αδιέξοδα Φάμελλου & Σία, αλλά δεν τα δικαιολογώ. Δεν θα σταθώ στο ζήτημα της αντίφασης να προεξοφλούν κάποιοι τη συμμετοχή τους σε ένα άλλο μελλοντικό κόμμα, χωρίς μάλιστα να τους έχουν καν προσκαλέσει – όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί εκτός από αντιφατικό είναι μικροπολιτικό, φαιδρό και δευτερεύον μπροστά στα μεγάλα ζητήματα και στις προκλήσεις της κοινωνίας. Ζούμε μια περίοδο παγκόσμιας αναδιάταξης: το διεθνές σύστημα, όπως το γνωρίζαμε, αποσταθεροποιείται, η Ευρώπη αδυνατεί να αρθρώσει στρατηγικό λόγο, η ανατολική Μεσόγειος φλέγεται και η Ελλάδα διολισθαίνει σε ένα μοντέλο αυταρχικής διακυβέρνησης χωρίς αντίβαρα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναλώνεται σε εσωστρέφεια εκλιπαρώντας για πολιτική ελεημοσύνη. Καθώς διολισθαίνει στην εξαέρωση, προσπαθεί «να σταθεί» με αστεία «αντριλίκια» κομματικής νομιμοφροσύνης, τα οποία είναι υποκριτικά αλλά και αντιφατικά. Αυτό δεν είναι πολιτική ηγεσία· είναι διαχείριση ανασφάλειας και αναζήτηση ρόλου ενόψει εκλογών. Οταν η ανασφάλεια της μη επανεκλογής κυριαρχεί, η πυξίδα στρέφεται μοιραία προς τα μέσα και τότε κάθε ανεξάρτητη και εξωστρεφής φωνή εκλαμβάνεται ως απειλή. Το αντιλαμβάνομαι, αλλά δεν με αφορά. Αφορά όσους θα χρειαστεί να κάνουν και κάτι άλλο επαγγελματικά την επόμενη μέρα.
Επιρρίψατε στον ΣΥΡΙΖΑ απομάκρυνση και δαιμονοποίηση των μαζικών κινημάτων. Ποιος φέρει την ευθύνη αυτού του μετασχηματισμού και ποια εκτιμάτε ότι θα είναι η κατάληξη του κόμματος;
Από τις εκλογές του 2023 μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Είναι λογικό τα αρνητικά αποτελέσματα να έχουν επηρεάσει και την ψυχολογία του κόμματος στην προσπάθεια αναζήτησης των αιτιών γι’ αυτή την καθίζηση. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί συνεχώς δικαιολογία για εσωστρέφεια και παρελθοντολογία. Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη ούτε συλλογικά αόριστη. Είναι πολιτική και συγκεκριμένη. Ένα προοδευτικό κόμμα που φοβάται τα κινήματα, που ξορκίζει και αρνείται να καλωσορίσει οποιαδήποτε κάθοδο στην πολιτική οποιουδήποτε προσώπου των κινημάτων, που αντιμετωπίζει την κοινωνική διαμαρτυρία ως ανταγωνιστή και όχι ως πολιτικό σύμμαχο, έχει ήδη χάσει τον λόγο ύπαρξής του. Η πολιτική δεν παράγεται σε κλειστά γραφεία ούτε σε ελεγχόμενα πάνελ «κομματικών φίλων». Ζυμώνεται στον δρόμο, στα συλλαλητήρια, στη ζωντανή εμπειρία των ανθρώπων που δοκιμάζονται. Δεν θα προφητεύσω την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι κανένα κόμμα δεν επιβιώνει όταν αποκόπτεται από τις κοινωνικές του ρίζες και μετατρέπεται σε μηχανισμό επαγγελματικής αυτοσυντήρησης στελεχών.
Ποια η προοπτική ενός κόμματος από τη Μ. Καρυστιανού και τι ρόλο θα θέλατε να αναλάβετε;
Η κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη δεν είναι κομματικό κατασκεύασμα. Είναι κραυγή. Και αυτή η κραυγή γεννιέται σήμερα στην πατρίδα μας μέσα από τραγωδίες που το κράτος –υπό τον σημερινό πρωθυπουργό– επέλεξε να συγκαλύψει αντί να φωτίσει. Κάθε πρωτοβουλία που γεννιέται από την απαίτηση για αλήθεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη είναι –στη δική μου αντίληψη– θεμιτή και αναγκαία. Το κίνημα των Τεμπών δεν «εμφανίστηκε» στην πολιτική· σύρθηκε σε αυτήν από την ανάγκη να δοθεί φωνή σε μια συλλογική αγωνία, επειδή το κράτος συγκαλύπτει ευθύνες και διαφθορά που στοίχισαν τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Όσοι σήμερα στοχοποιούν είναι οι ίδιοι που χθες επικαλούνταν το κοινωνικό κύμα για προσωπική πολιτική επιβίωση. Συμμετείχα σε ευρωεκλογές που συνυποψήφιός μου κορδωνόταν ως «ο προστάτης των Τεμπών» για να καταφέρει να επανεκλεγεί. Οικειοποίηση και καπηλεία αντί ειλικρινούς συμπόρευσης. Προσωπικά, δεν λειτουργώ με όρους ρόλων ή αξιωμάτων. Η στάση μου είναι ξεκάθαρη: συμμετέχω στον θεσμικό διάλογο με διαφάνεια χωρίς αλισβερίσια. Δεν μου αρέσει να συμμετέχω σε σενάρια ούτε σε προσωποκεντρικά αφηγήματα. Οι όποιες αποφάσεις μου θα ανακοινωθούν με ευθύτητα και παρρησία.
Αν βρισκόσασταν μπροστά στο δίλημμα να επιλέξετε ανάμεσα στο νέο κόμμα του Αλ. Τσίπρα και της Μ. Καρυστιανού, ποιο θα επιλέγατε και γιατί;
Ο Σαίξπηρ στην «Τρικυμία» έγραψε ότι «είμαστε από την ουσία των ονείρων πλασμένοι και ο ύπνος περισκέπει την άμοιρη ζωή μας». Σε αυτό το τελευταίο έργο του έδειξε ότι για τον απλό άνθρωπο η ζωή είναι τόσο αβέβαιη που μόνο η ισονομία και η δικαιοσύνη μπορούν να την απαλύνουν. Το πραγματικό δίλημμα της εποχής μας λοιπόν είναι ανάμεσα σε δύο κόσμους, τον παλιό της αδικίας και τον νέο της δικαιοσύνης. Προσωπικά, επιλέγω την Ελλάδα της δικαιοσύνης και της δημιουργικής ανασυγκρότησης, με νέα πρόσωπα, καινούργια προγράμματα και αντιλήψεις και κινηματική δράση. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μια κομματική επιλογή προσωπικής αυτοσυντήρησης. Είναι το μέλλον της δημοκρατίας μας και η ανάγκη για αλλαγή τώρα. Εμπρός!
Πηγή: documentonews.gr