Γέννημα θρέμμα των Αγιών Παρασκιών του Δήμου Αρχανών – Αστερουσίων ήταν ο σπουδαίος ηθοποιός, Χρήστος Πολίτης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρήστος Πιατουλάκης. Γεννήθηκε το 1942 και σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1965.
Με λαμπρή πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο είχε γίνει ιδιαίτερα αγαπητός στο ευρύτερο κοινό και από την ερμηνεία του στην σειρά «Λάμψη» των 90s. Μετά το τέλος της τηλεοπτικής σειράς “Η Λάμψη” το 2005, ο Χρήστος Πολίτης αποφάσισε να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Νέα Σμύρνη στην Αθήνα.
Ο πατέρας του σπουδαίου ηθοποιού, που είχε το επίθετο “Πολιτάκης” (εξού και Χρήστος Πολίτης) γεννήθηκε στις Αγιές Παρασκιές και όταν οι γονείς του έφυγαν από τη ζωή, εκείνος υϊοθετήθηκε από έναν μακρινό συγγενή του με το επώνυμο “Πιατουλάκης”.
Ο ηθοποιός έζησε στην Αγία Τριάδα, στο Ηράκλειο, εδώ πήγε σχολείο, εδώ έζησε τα παιδικά του χρόνια.
Το Ηράκλειο το αγαπούσε και είχε διατηρήσει στενή επαφή με τους συγγενείς του. Δεν ερχόταν συχνά όμως, κυρίως τα τελευταία χρόνια.
Ο Χρήστος Πολίτης δεν παντρεύτηκε και δεν έκανε δική του οικογένεια. Είχε όμως, στην Αθήνα, κοντά του τον αδερφό του και τα ανίψια του ενώ είχε χάσει και την αγαπημένη του αδερφή.
Η λαμπρή καριέρα
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια
(1969). Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι-Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη, παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Ο Χρήστος Πολίτης υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990), του θιάσου που είχε στόχο τη θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των ‘Αρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το ‘Αρμα Θέσπιδος κ.ά. Μετά την αποχώρησή του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Στον χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με τον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε ήταν Το λιοντάρι του χειμώνα, του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες ‘Αγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών.
Το 1969 κέρδισε το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου «Η λάμψη», συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.
Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου, θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής ‘Ανοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
Πηγή: cretalive
