Το Ράδιο Σίτι άφησε για λίγο τον θεατρικό του χαρακτήρα και μετατράπηκε σε έναν ανοιχτό χώρο προσωπικών αποκαλύψεων.
Η Χάρις Αλεξίου δεν ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσει, αλλά για να μιλήσει. Απέναντί της, στην «Πολυθρόνα της Εύχαρις», η ψυχολόγος και αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικής του ΑΠΘ, Εύχαρις Παναγοπούλου, συντόνισε μια δημόσια συζήτηση με επίκεντρο τον έρωτα σε όλες του τις εκφάνσεις — από τη δημιουργική και φωτεινή, έως τη σκοτεινή και αυτοκαταστροφική.
Η τραγουδίστρια περιέγραψε τον έρωτα ως θεμελιώδη δύναμη της ζωής, αλλά όχι ως μόνιμη κατάσταση. Τον παρομοίασε με έντονη χημική διεργασία που αναστατώνει το μυαλό και το σώμα, γεννά επιθυμία και σύγκρουση, ωθεί στην ένωση με τον άλλον, όμως δεν μπορεί να διαρκεί αδιάκοπα.
«Ο έρωτας γεννιέται μαζί μας, υπάρχουμε εξαιτίας του, υπάρχει γιατί υπάρχουμε και εμείς» είπε αρχικά η τραγουδίστρια. «Οι κραδασμοί του μας κάνουν να θέλουμε κι άλλο και να μην θέλουμε τίποτα, να προχωράμε στη ζωή και να την καταστρέφουμε, να θέλουμε να ζήσουμε και να θέλουμε να πεθάνουμε. Είναι τόσο δυνατή αυτή η χημεία -γιατί εντέλει σε αυτό καταλήγουμε, ότι είναι χημεία- που μας διατρέχει: κάνει το μυαλό μας να τα χάνει. Το μόνο που επιθυμεί είναι να υπάρξει με τον άλλον».
Παρά τη δύναμή του, υπογράμμισε πως ο έρωτας χρειάζεται να κάνει τον κύκλο του ώστε η ζωή να συνεχίσει να εξελίσσεται.
«Καλός ο έρωτας αλλά να πηγαίνουμε και παρακάτω» είπε χαρακτηριστικά.
«Αν ζούσες συνέχεια με τον έρωτα θα ήσουν ένας παλαβός άνθρωπος – δεν γίνεται αλλιώς αν χάνεις συνέχεια το όρια σου. Πόσο κανονικά μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος αν έχει συνέχεια ταχυκαρδία;
Ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή που τον γεννάει και μετά μας λέει πάμε παρακάτω να δημιουργήσουμε, να συναντηθούμε με τους άλλους ανθρώπους, να αγαπήσουμε και αλλιώς. Για να τα κάνεις όλα αυτά δε μπορείς να είσαι συνεχώς στην μέθη του έρωτα. Για να γίνεις ολοκληρωμένος άνθρωπος και να δώσεις αξία στην ύπαρξη σου πρέπει να τον ζήσεις και να περάσει»
Στη συνέχεια, η συζήτηση άγγιξε τη σχέση έρωτα και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η Αλεξίου ξεκαθάρισε πως η τέχνη δεν γεννιέται μέσα στην απόλυτη συναισθηματική κατάρρευση, αλλά απαιτεί εσωτερική ισορροπία.
«Πάνω στο πένθος του έρωτα δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε. Μόνο όταν είσαι σε ισορροπία με τον εαυτό σου μπορείς να δημιουργήσεις. Δεν είναι τυχαίο που τα τραγούδια που έχουν αντέξει στον χρόνο έχουν γραφτεί πέρα από το πλαίσιο της μέθης»
Κλείνοντας, έκανε έναν μικρό απολογισμό χωρίς μελοδραματισμούς:
«Δεν έχω παράπονα από τη ζωή και δεν είναι σχήμα λόγου. Έχω κάνει πολλά πράγματα, θα ήθελα να έχω κάνει και πόσα άλλα. Θα ήθελα να έχω κάνει ράφτινγκ νωρίτερα. Στην ζωή μου έκανα αυτό με αντιπροσώπευε κάθε φορά και ας άλλαζα γνώμη μετά. Δεν πειράζει, οι άνθρωποι αλλάζουν.»
Πηγή: gossip-tv.gr
