Απ’ όταν μεγάλωνε στην Κρήτη, ονειρευόταν να δραπετεύσει από το ασφυκτικό περιβάλλον ενός νησιού. Ηταν ήδη δικηγόρος στο γραφείο του πατέρα του, Μανώλη Μαρκογιαννάκη, αδελφού του πρώην υπουργού, όταν αποφάσισε να κάνει το διδακτορικό του στο Παρίσι με εξειδίκευση στην Εγκληματολογία.
Σήμερα, μπορεί να είναι υπερήφανος ως ένας διακεκριμένος πολίτης της Πόλης του Φωτός, καθώς με τα οκτώ βιβλία που έχει κυκλοφορήσει παντρεύοντας την Εγκληματολογία με τη συγγραφή αλλά και με την Ιστορία της Τέχνης, κατάφερε να κατακτήσει τη μητρόπολη της μόδας, των τεχνών και της κουλτούρας αλλά και ένα ευρύ διεθνές αναγνωστικό κοινό: τα έργα του κυκλοφορούν στα αγγλικά, στα γαλλικά, στα ισπανικά, στα βουλγαρικά και τα αραβικά.
«Υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν τη ζωή μας. Μία από αυτές έζησα τον Ιούλιο, όταν η Γαλλική Δημοκρατία με τίμησε με το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων, μια διάκριση που απονέμεται σε δημιουργούς που έχουν προσφέρει στον πολιτισμό στη Γαλλία και τον κόσμο», μου λέει από το Παρίσι όπου ζει. «Η παρασημοφόρηση -σ’ ένα μουσείο, όπως έπρεπε!- έγινε από τον, εντεταλμένο από τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν, επικεφαλής της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, ιστορικό, δημοσιογράφο, παρουσιαστή Στεφάν Μπερν. Στην τελετή ήμουν περιτριγυρισμένος από φίλους και ανθρώπους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου. Η συγκίνηση, τεράστια. Ενιωσα πως αυτό που ξεκίνησε ως περιπέτεια και έγινε καριέρα, βρήκε θεσμικό αντίκρισμα στη χώρα που με έκανε τον εαυτό μου, δημιουργικά και προσωπικά».
Ολα ξεκίνησαν 15 χρόνια πριν. «Στο Παρίσι βρέθηκα από τύχη (ή πεπρωμένο;). Οταν έκλεισα τα 30 μου και θέλησα να αλλάξω τη ζωή μου, η Γαλλία μού προσέφερε την ιδανική αφορμή να φύγω από την Ελλάδα: την έρευνα για ένα διδακτορικό στην Εγκληματολογία, με θέμα την αναπαράσταση του φόνου στη γαλλική ζωγραφική του 19ου αιώνα. Αυτή η μάχη μεταξύ καταστροφής και δημιουργίας, μεταξύ του σκοταδιού του εγκλήματος και του φωτός της τέχνης με συνέπαιρνε. Εφτασα εδώ χωρίς να ξέρω κανέναν, χωρίς να μιλάω τη γλώσσα, χωρίς πλάνο. Γνώριζα ήδη την πόλη ως “ερωμένη” όντας τουρίστας. Το στοίχημα ήταν αν θα μπορούσε να γίνει μόνιμη σύντροφος κι εγώ μόνιμος κάτοικος. Ξεκίνησα την έρευνα στα παρισινά μουσεία και σύντομα το Λούβρο έγινε το safe place μου, το σημείο αναφοράς μου. Για μήνες επέστρεφα καθημερινά για να χαθώ στους διαδρόμους του, να γίνω κομμάτι του πλήθους του, να απορροφήσω και να απορροφηθώ από τα έργα που το γεμίζουν. Σύντομα επιβεβαιώθηκα πως το έγκλημα ήταν παντού: σε αρχαίους αμφορείς, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, πίνακες, γλυπτά, όλων των τεχνοτροπιών, όλων των εποχών. Ενας νέος δρόμος άνοιξε, χωρίς στην αρχή να συνειδητοποιήσω τη σημασία του».
Παράλληλα, η πόλη τον κέρδισε με την ενέργεια, την ομορφιά και τους ανθρώπους της. «Ενας τόπος δεν είναι μόνο η αρχιτεκτονική ή η ιστορία του, είναι και, ή κυρίως, ο κόσμος του. Οι Παριζιάνοι έχουν τη φήμη του σνομπ, αλλά δεν είναι έτσι. Απλά δεν ανοίγονται εύκολα. Οταν σε δεχτούν, όμως, η σχέση που γεννιέται είναι ουσιαστική, βαθύτερη. Είχα την τύχη -πάντα ήμουν τυχερός σε αυτό το κομμάτι- να γνωρίσω σε μικρό διάστημα ανθρώπους που έγιναν φίλοι, συνοδοιπόροι, η εδώ οικογένειά μου. Κάποιοι είδαν σε εμένα προοπτικές που εγώ ο ίδιος δεν είχα καν υποψιαστεί, με καθοδήγησαν, με βοήθησαν. Σε μικρό διάστημα έπαψα να είμαι τουρίστας, άρχισα να νιώθω το Παρίσι σαν το σπίτι μου. Οι δυσκολίες στην αρχή ήταν, φυσικά, πολλές -πρακτικές και ψυχολογικές- αλλά ποτέ δεν το μετάνιωσα, ποτέ δεν σκέφτηκα να το εγκαταλείψω.
Κι έπειτα ήρθε η συγγραφή. Οργανικά, αβίαστα, από επιλογή, τύχη ή πεπρωμένο – στα τελευταία μυθιστορήματά μου το δίπολο μοίρας και επιλογών έχει κεντρική θέση. Είχα την έμπνευση και βρήκα τον χρόνο να γράψω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπως εγώ ο ίδιος, ως φανατικός αναγνώστης του είδους και εγκληματολόγος, θα ήθελα να το διαβάσω. Και το άφησα στο συρτάρι μου. Παράλληλα, η έρευνα για το έγκλημα στην τέχνη και η προτροπή του Τόμας Ντε Κουίνσι να δούμε τον φόνο ως μία εκ των Καλών Τεχνών, ενέπνευσαν τον όρο «criminart». Ξαφνικά η διατριβή μού φάνηκε στεγνή, την παράτησα και ξεκίνησα να γράφω για όσα είχα ανακαλύψει στις αίθουσες και τα αρχεία του Λούβρου, να αναλύω έργα τέχνης με εργαλεία Εγκληματολογίας με το πάθος που τα βίωσα, για να τα μοιραστώ με όλους, ακόμα κι αν δεν έχουν ιδέα από Εγκληματολογία ή Ιστορία της Τέχνης. Δύο κείμενα, ένα αστυνομικό και ένα criminartistic έτοιμα, γραμμένα για μένα, βρήκαν τελικά τον δρόμο τους προς το κοινό χάρη στον άνθρωπο που αποκαλώ τον “λογοτεχνικό μου νονό”, τον Μιχαήλ ντε Γκρες. Ενας πίνακας του Μανέ και η ηρωίδα ενός ιστορικού του μυθιστορήματος ήταν η αφορμή της γνωριμίας και της φιλίας μας με τον μεγάλο αυτόν αφηγητή ιστοριών. Εκείνος, με την εμπειρία και το ταλέντο του, είδε πρώτος σ’ εμένα τον συγγραφέα, πριν από εμένα».
Εχουν περάσει 10 σχεδόν χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου στη Γαλλία. Ηταν το δοκίμιο για τα «Σκηνικά Εγκλήματος στο Λούβρο». «Δέκα χρόνια, οκτώ βιβλία -αστυνομικά μυθιστορήματα, δοκίμια, μυθιστορήματα- σε διάφορες γλώσσες και, κυρίως, μια νέα ζωή. Μια ζωή που δεν είχα φανταστεί αλλά που μοιάζει πια αυτονόητη. Δεν είμαι από αυτούς που παιδιόθεν ήθελαν να γίνουν συγγραφείς, κι όμως με πολλή δουλειά, προσπάθεια, τύχη -και κάποιο ταλέντο θέλω να πιστεύω- κέρδισα σταδιακά τον τίτλο αυτόν».
Μέλος της Crime Writers’ Association, οι διακρίσεις, πέραν της παρασημοφόρησης, πολλές και σημαντικές, όπως το Prix Méditerranée Αστυνομικού Μυθιστορήματος το 2023. «Οι διακρίσεις ήρθαν αβίαστα. Μέσα από φεστιβάλ -τι χαρά να ζεις σε μια χώρα που προωθεί το βιβλίο, που διοργανώνει κάθε Σαββατοκύριακο λογοτεχνικά σαλόνια σε διαφορετικά μέρη-, από σχολεία, από ομιλίες ανά τον κόσμο για το “Εγκλημα στην Τέχνη και ως μια εκ των Καλών Τεχνών”». Εμπνευση αντλεί από παντού. «Από τραγούδια, φράσεις που ακούω στον δρόμο ή από τη διπλανή παρέα σε ένα καφέ, στο άρθρο μιας εφημερίδας ή στο Διαδίκτυο, σε άλλα βιβλία και φυσικά, σε μουσεία. Κι όταν γεννηθεί η ιδέα, σαν σπίθα, σιγά-σιγά, λέξη τη λέξη, γίνεται φλόγα κι έπειτα πυρκαγιά: καίει τα πάντα μέσα μου για να φτάσει στον αναγνώστη. Γιατί γράφω μεν όπως θα ήθελα να διαβάσω το κείμενό μου, αλλά οι συγγραφείς χωρίς τους αναγνώστες δεν υπάρχουμε. Δεν είναι χόμπι μου η συγγραφή, είναι επάγγελμα και η μόνη πηγή βιοπορισμού μου.
Πρώτοι τον αγκάλιασαν οι Γάλλοι αναγνώστες. «Με αγόρασαν, έκαναν τα βιβλία μου best seller, με αγάπησαν και με βοήθησαν να αντικρίσω τους Ελληνες αναγνώστες -οι οποίοι είναι διπλά απαιτητικοί με τους Ελληνες συγγραφείς- με αυτοπεποίθηση. Το αναγνωστικό κοινό στη Γαλλία και την Ελλάδα είναι τα θεμέλια που μου επέτρεψαν να χτίσω την παρουσία μου και σε άλλες γλώσσες στη συνέχεια».
Το νέο βιβλίο του Χρήστου Μαρκογιαννάκη είναι το συναρπαστικό μυστήριο «Ολα τα μάτια πάνω μου» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ενας δολοφόνος κυκλοφορεί αόρατος στο κέντρο της Αθήνας. Τα θύματά του, ένας ηλικιωμένος άΩΒστεγος, μια νεαρή Ελληνογαλλίδα, ένας Μπανγκλαντεσιανός διανομέας. Μόνο κοινό χαρακτηριστικό, από τα πτώματά τους έχουν αφαιρεθεί τα μάτια. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, σημαδεμένος από μια προσωπική απώλεια, καλείται να λύσει την πιο σκοτεινή υπόθεση της καριέρας του. Στο πλευρό του η προφάιλερ Ρουμπίνη Γαετάνου, που παλεύει να διαχειριστεί καταστροφικά για την υγεία της νέα, και ο αστυνόμος Κωνσταντίνος Μανιάς. Οσο ο κύκλος του αίματος μεγαλώνει, οι πρωταγωνιστές βυθίζονται σ’ έναν λαβύρινθο όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
«Συνεχίζω, πιο δυναμικά, πιο ώριμα, με νέες ιδέες, σε νέες γλώσσες, επισκεπτόμενος νέα μουσεία, με διαφορετικά κείμενα προορισμένα να κυκλοφορήσουν πρώτα στο εξωτερικό. Κι όλα αυτά χάρη στο Παρίσι. Η Μαρία Κάλλας, παρούσα ως φωνή, ως καλλιτέχνις, ως γυναίκα σε όλα τα μυθιστορήματά μου, με ρίζες στην Ελλάδα, στην Αμερική, στην Ιταλία, είχε επιλέξει τη Γαλλία να ζήσει -αυτά που αποδείχτηκαν, πολύ νωρίς- τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Σε μια συνέντευξη στα τέλη της δεκαετίας του ’60 είχε πει: “Η Γαλλία σού επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου, όχι αυτό που θέλουν άλλοι να είσαι”. Πόσο δίκιο είχε»
Πηγή: Πρώτο Θέμα
