Την τελευταία του πνοή άφησε ο «άφησε» ο Χρήστος Παντελής, γνωστός και ως «Μανάρας». Την είδηση του θανάτου του καλλιτέχνη έκανε γνωστή, ο συγγραφέας, στιχουργός και ερμηνευτής Θωμάς Κοροβίνης, με μία ανάρτηση στο Facebook.
Με καταγωγή από τη Συκιά Χαλκιδικής ο Χρήστος Παντελής υπήρξε μία σημαντική μορφή του λαϊκού τραγουδιού.
Όπως γράφει στην ανάρτησή του, ο Θωμάς Κοροβίνης: «Αν δεν ήσουν εσύ, δεν ανταμώναμε, και δεν σε ζούσα, ρεμπέτη μου ατόφιε, δε θα έπαιρνα αντίδωρο απ’ την αλαναρία του “Ναού, του αθάνατου μαγαζιού που έφτιαξες στην Τούμπα, και δε θα έγραφα και την “Όμορφη νύχτα”, μια ντουκαμενταρισμένη λαική μυθιστορία του ανεπανάληπτου μουσικού, ερωτιάρικου και γλεντζέδικου θιάσου της εποχής μας -“τότε που ζούσαμε”, που λέει κι ο Ασημάκης Πανσέληνος».
Στη συνέχεια, ο συγγραφέας παραθέτει το κεφάλαιο από το βιβλίο του «Όμορφη Νύχτα» που είναι αφιερωμένο στον Χρήστο Παντελή ή αλλιώς «Μανάρα».
Μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Κοίταξε, ο Χρήστος είναι απ’ τη Συκιά Χαλκιδικής. Από κει που είναι κι ο φίλος μας ο Μάλαμας. Είναι μουσικομάνα, μπουζουκομάνα αυτός ο τόπος. Τους γνωρίζω, ξέρω και τα χούγια τους, γιατί τα καλοκαίρια παραθέριζα επί σειρά ετών στην Τορώνη και στο Πόρτο Κουφό, εκεί στις απέραντες κορδελιαστές παραλίες, που τα’ χουν όλα στην κατοχή τους, στο δικό τους βιλαέτι. Έμαθε ωραίο μπουζούκι ο Χρήστος, έφυγε νεαρός απ’ το χωριό του και επιβίωσε χάριν στο μουσικό του τάλαντο. Έπαιξε και στο εξωτερικό πολύ καιρό, στην Ευρώπη. ”Ήρθε”, μου’ λεγε ο Χρήστος «η Σεβάς χανούμ αυτοπροσώπως και με πήρε απ’ το χωριό με ταξί».
Σε άλλο σημείο επισημαίνεται: «Το’ 69 για να πάμε σ’ ένα κέντρο στη Γερμανία να κάνουμε πρόγραμμα. Εγώ παίζω γλυκό μπουζούκι και με γουστάρουνε. Παίρνω χρώματα απ’ τους παλιότερους μπουζουξήδες. Όπως ο Μπέμπης, για παράδειγμα. Όλοι μίμοι είμαστε. Όλοι παίρνουμε ο ένας απ’ τον άλλον. Δεν υπάρχει ανεπηρέαστος. Σ’ όλες τις τέχνες υπάρχει μίμηση. Ειδικά στο όργανο». -Έχει πολλά ανέκδοτα ο Χρήστος. Πολλές ιστορίες. -Πολλές και τρελές. –Έπαιξε, μου’ λεγε με τον Τσαουσάκη, τον ζήλεψα, ήταν τυχερός, τον πρόλαβε. Μέχρι το πρωί μπορεί να σου διηγείται, του κόσμου τις ιστορίες έχει να σου λέει. Ο Τσαουσάκης τον φώναζε «έλα δω, ρε γαλανό γίδι», επειδή είναι γαλανομάτης και από βουνίσιο χωριό. Θυμάμαι που παριστάνει τον Πρόδρομο, πώς τραγουδούσε και πώς μιλούσε».
Η ανάρτηση του Θωμά Κοροβίνη
Πηγή: Πρώτο Θέμα