Θλίψη έχει σκορπίσει η είδηση θανάτου της Βικτώριας Τρέτσιακ. Η εκλιπούσα, που ήταν μητέρα ενός κοριτσιού, είχε καταγωγή από την Πολωνία αλλά έζησε στην Κρήτη. Εργάστηκε ως σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών.
Η κηδεία της θα γίνει στις Αρχάνες στον Ιερό Ναό της Παναγίας, την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 16:00 το απόγευμα.
«Η μητέρα μου, η πιο σπουδαία γυναίκα»
Η κόρη της έγραψε για την αγαπημένη της μητέρα:
«Η μητέρα μου ήταν μοναδική… η σπουδαιότερη γυναίκα που πάτησε ποτέ στη γη. Η πιο ευγενική, η πιο όμορφη και η πιο λαμπρή από όλες. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν το πώς την κοιτούσα πάντα με θαυμασμό, το πώς ήθελα πάντα να γίνω το καλύτερο είδος ανθρώπου, όπως ήταν εκείνη. Έμαθα τα πιο σημαντικά πράγματα από εκείνη: το πώς να είμαι ευγενική στους άλλους, το πώς να έχω υπομονή, το πώς να είμαι δυνατή. Και τώρα πρέπει να τα καταφέρω μόνη μου. Είναι μεγάλο βάρος, αλλά έτσι είναι η ζωή.
Θα λείψει πολύ, όπως την αγάπησαν πολλοί. Ποτέ δεν είχε εχθρούς και δεν μπορείς να βρεις άνθρωπο που περπατά σε αυτή τη γη να πει άσχημο λόγο γι’ αυτήν. Ήταν και θα είναι για πάντα στις καρδιές μας.
Η κηδεία της θα γίνει στις Αρχάνες, στην εκκλησία της Παναγίας, την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 16:00, για όποιον θέλει να έρθει να την αποχαιρετήσει.
Ευχαριστώ που ήσουν η μητέρα μου και τα πάντα μου. Θα μου λείπεις πάντα.»
Με ένα έργο της, επέλεξε να αποχαιρετήσει τη Βικτώρια η φίλη της Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου:
“Το φιλμ μικρού μήκους «Κύκλωπας2» λειτουργεί σαν μια μελέτη πάνω στο βλέμμα.
Το παιδί με το ένα μάτι δεν «στερείται» απλώς κάτι, τοποθετείται μέσα σε ένα καθεστώς ορατότητας, όπου οι άλλοι το ορίζουν μέσα από τη διαφορά του. Το βλέμμα των άλλων δεν είναι ουδέτερο· είναι κανονιστικό, συχνά βίαιο. Ο κύκλωπας (Στράτος Τζώρτζογλου), ως μυθική φιγούρα, συμπυκνώνει αυτή την ένταση: ένα σώμα που φέρει το βλέμμα ως μοίρα — ούτε πλήρως ανθρώπινο ούτε πλήρως αποδεκτό.
Η παρουσία της μητέρας (Βικτώρια Τρέτσιακ) εισάγει μια άλλη λογική: όχι του ελέγχου ή της κριτικής, αλλά της φροντίδας. Εκεί όπου το κοινωνικό βλέμμα κατακερματίζει, η μητρική σχέση, επιχειρεί να επανασυνθέσει το παιδί ως πρόσωπο.
Και τότε παρεμβάλλεται η δική μου παρουσία ως τυφλής, μαζί με τη Μέη τον σκύλο οδηγό μου. Το πέρασμά μας, διαταράσσει ριζικά το σχήμα: αν το βλέμμα είναι ο βασικός μηχανισμός μέσω του οποίου ορίζεται η κανονικότητα, τότε τι συμβαίνει όταν εμφανίζεται ένα υποκείμενο που υπάρχει έξω από αυτό; Η τυφλότητα εδώ δεν λειτουργεί ως έλλειμμα, αλλά ως φιλοσοφική πρόκληση: αποκαλύπτει ότι το «βλέπειν» δεν ταυτίζεται με τα μάτια, αλλά με τη δυνατότητα αναγνώρισης του άλλου.
Έτσι, το φιλμ μετατοπίζεται από μια αφήγηση για τη σωματική διαφορά σε μια πιο ριζική διερώτηση: ποιος έχει τελικά το προνόμιο της όρασης; Εκείνος που κοιτά ή εκείνος που μπορεί να σχετίζεται δίχως να υποτάσσει τον άλλον στο βλέμμα του.
Σήμερα που έφυγες, κατάλαβα το concept του φιλμ και το λόγο που μου ζήτησες να κάνω «το περασματάκι μου»…
Αντίο Βικτώρια! Καλό πέρασμα στην αιωνιότητα… θα σε αγαπώ και θα σε λατρεύω για πάντα… σε αυτή τη ζωή και στην άλλη… 💔”
Το αντίο των συμμαθητών
Με μια φωτογραφία από το παρελθόν επέλεξε να αποχαιρετήσει το “χαμογελαστό και πολυτάλαντο κορίτσι” συμμαθητής και φίλος της:
Πηγή: cretalive
