Σε τούτους τους καιρούς της πολιτικής αβρότητας και των ψιθύρων στα σαλόνια, εκεί όπου οι αξίες γίνονται διαπραγματεύσιμες και το χρέος ξεχνιέται, αναδύεται μια ιστορία. Μια ιστορία που μιλά για την αλήθεια, την αντίσταση και το βαρύ τίμημα της εντιμότητας.
Γράφει ο Γιάννης Χανιωτάκης*
Μια ιστορία που έχει για πρωταγωνιστή έναν άνδρα βγαλμένο από τη μήτρα της λαϊκής κοινωνίας, τον Παύλο Πολάκη, και για φόντο τον εθιστικό χορό της εξουσίας, που απαιτεί ενίοτε, ως άλλη Σαλώμη, το κεφάλι του αντιρρησία επί πίνακι.
Η αρχή
Η αρχή της ιστορίας μας, χάνεται στα βουνά των Σφακίων, εκεί όπου ο Αλέξης Τσίπρας, ο «Αλέξης με τα 3Α» όπως εύστοχα τον αποκαλεί ο Κώστας Βαξεβάνης, άκουσε για έναν αριστερό, ασυμβίβαστο και έντιμο δήμαρχο. Έναν άνθρωπο που, με ποσοστά 94%, είχε αλλάξει τον τόπο του, που μιλούσε τη γλώσσα του λαού, όχι με ξύλινα λόγια, αλλά με την αλήθεια της ψυχής του και το θάρρος της γνώμης του. Κατέβηκε στην Κρήτη, τον βρήκε, και συμφώνησαν να συμπορευτούν στην μεγάλη πολιτική σκηνή. Έτσι κι έγινε.
Ο Παύλος Πολάκης εξελέγη βουλευτής με σχεδόν 16.000 ψήφους, μια λαϊκή εντολή που αντηχούσε την εμπιστοσύνη του κόσμου και την ελπίδα για κάτι διαφορετικό. Στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., τοποθετήθηκε αρχικά υφυπουργός Δικαιοσύνης και έπειτα αναπληρωτής υπουργός Υγείας.
Εκεί ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο πόλεμος με τη διαπλοκή, με το σύστημα, με όσους είχαν βολευτεί στην παρακμή και λυμαίνονταν τον δημόσιο πλούτο, με τα δίκτυα της αδιαφάνειας που είχαν ριζώσει βαθιά. Τα έβαλε με το ΚΕΕΛΠΝΟ, με τη Novartis, με τα συμφέροντα που είχαν στήσει ένα πάρτι διαφθοράς στον χώρο της υγείας, αποκαλύπτοντας τα σκοτεινά τους σχέδια. Η φωνή του ήταν η φωνή της καταγγελίας, η φωνή που δεν σιωπούσε μπροστά στην αδικία, που δεν υπολόγιζε το πολιτικό κόστος, αλλά μόνο το χρέος απέναντι στον πολίτη και την ιστορία.
Οι εκλογές του 2019 έρχονται και ο Παύλος επανεκλέγεται παρά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή του βάση και την αδιάρρηκτη σχέση του με τον κόσμο που τον εμπιστευόταν. Ο πόλεμος συνεχίζεται, πλέον από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έναν προς έναν, αποδεκατίζει τους ισχυρούς του συστήματος και της Δεξιάς κυβέρνησης, με λόγο ευθύ, αιχμηρό, που έφτανε στην καρδιά του προβλήματος και στοιχεία που δεν άφηναν περιθώρια παρερμηνείας. Δεν διστάζει, δεν υπολογίζει κόστος, δεν φοβάται τις απειλές, γιατί η αλήθεια είναι το μόνο του όπλο.
Ακολουθούν οι εκλογές του 2023. Ένας τεράστιος πόλεμος ξεσπά στα Χανιά, με τον Σταθάκη να βρίσκεται απέναντί του. Μια μάχη φθοράς που στόχο είχε την πολιτική του εξόντωση και την εξαφάνιση της φωνής του. Κάπου εκεί έγινε και η πρώτη νύξη του «3Α Αλέξη» με το σύστημα. Μια νύξη που ζητά πάση θυσία να μείνει ο Πολάκης εκτός ψηφοδελτίων και να αποσιωπηθεί η παρουσία του. Ακολούθησε μια διαγραφή, η πρώτη, από τον ίδιο τον «3Α Αλέξη», που όμως ανακλήθηκε άρον άρον, μπροστά στην οργή και την κατακραυγή του κόσμου, διότι ο λαός δεν ξεχνά τους δικούς του. Αυτούς που ματώνουν τη φανέλα για τις αξίες της Αριστεράς, αυτούς που δεν λυγίζουν.
Έτσι, ο Κρητικός τα καταφέρνει να εκλεγεί ακόμα μια φορά, διότι ο κόσμος αναγνωρίζει τον υπέρμαχό του, τον δικό του άνθρωπο που δεν τον πρόδωσε ποτέ και στάθηκε όρθιος απέναντι σε όλους.
Σε αυτό το σημείο, ξεκινά ο «εθιστικός χορός της εξουσίας» και το Colpo Grosso του «3Α Αλέξη». Για να μπορέσει ξανά να απολαμβάνει τον εθιστικό χορό της εξουσίας, το σύστημα, ως άλλη Σαλώμη, του ζήτησε έναν και μόνο όρο: Το κεφάλι του Πολάκη επί πίνακι. Και αφού ο Κρητικός δεν είχε από πουθενά να πιαστεί για να τον τελειώσουν, αποφάσισαν τον πολιτικό του αποκλεισμό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΚΑΣΣΕΛΑΚΗΣ
Τον ισχυρό Κρητικό άνδρα πλησιάζει ο Ε. Καπνισάκης, με τον οποίο έδιναν για χρόνια μάχες για τη διαφάνεια κατά της διαπλοκής. Τον ενημερώνει ότι στην Αμερική ζει ένας νεαρός άνδρας, χαρισματικός και αυτοδημιούργητος, ο οποίος αναγκάστηκε μαζί με την οικογένειά του να φύγει στο εξωτερικό, διότι έπεσε θύμα του παραδικαστικού συστήματος. Ο Παύλος Πολάκης δέχεται να τον συναντήσει, με την ελπίδα να βρει έναν σύμμαχο στον αγώνα, μια νέα πνοή για τις ιδέες που υπηρετούσε. Όντως, ο νεαρός αυτός άνδρας έτσι φαινόταν επιφανειακά, ένας νέος άνθρωπος με όραμα, με καθαρό βλέμμα.
Εκείνος με τη σειρά του, τον γνώρισε στον «3Α Αλέξη», ο οποίος αποφάσισε να τον συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας ως απόδημο Έλληνα, μια κίνηση που φάνηκε να σηματοδοτεί μια νέα αρχή, μια ανανέωση. Ο Κασσελάκης, πριν γραφτεί το όνομά του στα ψηφοδέλτια, έπρεπε να περάσει από την επιτροπή ψηφοδελτίων του Βασιλειάδη. Πέρασε και εγκρίθηκε η υποψηφιότητά του, πράγμα που σημαίνει ότι έγινε πλήρης έλεγχος ιστορικού και γνώριζαν τα πάντα, κάθε πτυχή του παρελθόντος του.
Μετά τη συντριπτική εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2023, ο «3Α Αλέξης» αποφασίζει να παραιτηθεί, διότι δεν στάθηκε αντάξιος των προσδοκιών του κόσμου και σίγουρα και του συστήματος, που είχε ζητήσει μόνον ένα πράγμα: την υποταγή, τη σιωπή, την αποδοχή των όρων του.
Ο «3Α Αλέξης» δηλώνει την παραίτησή του και δρομολογούνται οι διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου. Σε αυτές, δηλώνει υποψηφιότητα και ο Στέφανος Κασσελάκης. Συναντιέται με τον Τσίπρα, παίρνει το χρίσμα και ξεκινά να οργώνει την Ελλάδα. Δίπλα του και ο Παύλος Πολάκης, μετά τις διαβεβαιώσεις του στενού του συνεργάτη και φυσικά την έγκριση της επιτροπής ψηφοδελτίων του Βασιλειάδη.
Ο «3Α Αλέξης», στους πιο πιστούς του (όπως θεωρούσαμε τότε), έστελνε μηνύματα στήριξης του Κασσελάκη και ο Στέφανος εξελέγη συντριπτικά πρόεδρος με σύνθημα «Με τον Αλέξη, Για τον Αλέξη που τον αδίκησαν».
Ο Στέφανος Κασσελάκης προέδρευσε οργώνοντας τη χώρα, μιλώντας με τον κόσμο και δημιουργώντας το δικό του δίκτυο στη βάση. Όταν πια θεώρησε πως ήταν έτοιμος, άρχισε να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, το πρόσωπο της εξουσίας που αλλοιώνει τις αρχές, που μεταλλάσσει τις προθέσεις, που διαφθείρει τις ψυχές.
Τότε, ο Παύλος Πολάκης ξεκίνησε έναν ενδελεχή έλεγχο στο ιστορικό του νεαρού απόδημου Έλληνα και βρήκε τέρατα, αποκαλύπτοντας την αλήθεια πίσω από την επιφάνεια, πίσω από το χαμόγελο, πίσω από τις υποσχέσεις. Έτσι, από υποστηρικτής του έγινε ο μεγαλύτερος πολέμιός του κι εκείνος που στο τέλος κατάφερε να τον «εκθρονίσει», ζητώντας βέβαια την εκ νέου υποψηφιότητά του για να μετρηθεί στα ίσα μετά τα νέα δεδομένα με εκείνον και τον κόσμο.
Ο δόλιος μηχανισμός του κόμματος τότε δεν το επέτρεψε, ξεκινώντας τις επαίσχυντες διαδικασίες που όλοι γνωρίζουμε και προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο πως μοναδικός υπεύθυνος και για την άνοδο αλλά και για την πτώση του Στέφανου Κασσελάκη ήταν ο Παύλος Πολάκης και πρέπει να τιμωρηθεί.
Μια δεύτερη διαγραφή, αυτή τη φορά από τον Κασσελάκη, που κι αυτή, όπως η πρώτη, ανακλήθηκε από την πίεση της βάσης, από τη φωνή του λαού που δεν ανέχεται τις σκευωρίες, που δεν ανέχεται την υποκρισία. Γιατί η αλήθεια, όσο κι αν προσπαθούν να την κρύψουν, βρίσκει πάντα τον δρόμο της, διαλύοντας τα ψεύδη και τις σκιές, φωτίζοντας το σκοτάδι.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΦΑΜΕΛΛΟΣ
Μετά την έκπτωση Κασσελάκη, το κόμμα προχώρησε σε προεδρικές εκλογές εκ νέου, όπου οι δύο κύριοι αντίπαλοι ήταν ο Παύλος Πολάκης και ο Σωκράτης Φάμελλος, ο οποίος τοποθετήθηκε εκεί από τον «3Α Αλέξη» και το ιερατείο, για να βοηθήσει στην ομαλή και αθόρυβη επάνοδο του «Μεγάλου», του ανθρώπου που είχε ήδη αποδείξει την υποταγή του στο σύστημα, την προθυμία του να υπηρετήσει τα συμφέροντα.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, ένας ήσυχος, μετριοπαθής τεχνοκράτης πολιτικός, στον οποίο έλειπε το χάρισμα να εμπνεύσει και να πωρώσει τον κόσμο. Πολύ ατυχές να μιλάς και να μην γυρνάει ούτε ένα κεφάλι, να μην ανάβει ούτε μια σπίθα στην ψυχή των ανθρώπων, να μην μπορεί να αγγίξει τις καρδιές τους.
Από την άλλη, ο Παύλος Πολάκης, που έχει το χάρισμα, με μια του λέξη, να ανεβάσει τον κόσμο στα κάγκελα και να τον κατεβάσει στους δρόμους, διότι μιλάει τη γλώσσα τους, τη γλώσσα της αλήθειας και της ανιδιοτέλειας, τη γλώσσα της αντίστασης. Όντας βγαλμένος από τη μήτρα της λαϊκής κοινωνίας, γνώριζε τους καημούς και τις ελπίδες της, τις αγωνίες και τα όνειρά της.
Δίπλα σε αυτούς παρατάχθηκαν και όσοι ταυτίζονταν με τον καθένα από τους δύο πολιτικούς. Δίπλα στον Παύλο παρατάχθηκαν οι ασυμβίβαστοι αριστεροί, εκείνοι που δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό και δεν αρκούνται σε αστικές ευγένειες και μετριοπάθεια. Εκείνοι που ματώνουν τη φανέλα για ένα καλύτερο αύριο, για μια κοινωνία δικαιότερη, για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.
Δίπλα στον Σωκράτη παρατάχθηκαν εκείνοι που τον έπεισαν ότι είναι «ο επόμενος ηγέτης της Αριστεράς». Άνθρωποι που γνώριζαν το σχέδιο, μετριοπαθείς πολιτικοί του «εδώ θα είμαστε, δεν θα ενοχλήσουμε», οι οποίοι ενδιαφέρονταν αποκλειστικά και μόνο για τη δική τους πολιτική επιβίωση με κάθε κόστος, θυσιάζοντας αρχές και ιδανικά, προδίδοντας την εμπιστοσύνη του λαού.
Η μάχη ξεκίνησε και δεν θα αναφερθώ στην καθαρότητα αυτής, τρανταχτό παράδειγμα το 50-50 στην εκλογική περιφέρεια του μετέπειτα προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, μια ένδειξη του παρασκηνίου και των μηχανισμών που λειτούργησαν, που αλλοίωσαν τη βούληση του λαού.
Το αποτέλεσμα αυτής, 5 μονάδες διαφορά υπέρ του Σωκράτη Φάμελλου, χωρίς το απαιτούμενο 51% για να λήξει από τον πρώτο γύρο. Τότε ο Παύλος Πολάκης, σκεπτόμενος τον κόσμο της Αριστεράς, ζήτησε να μην πάμε σε δεύτερο γύρο, διότι έχουμε πρόεδρο και όλοι θα συνταχθούμε μαζί του, κι έτσι κι έγινε. Μια πράξη ευθύνης, μια πράξη ενότητας, που όμως δεν εκτιμήθηκε από όσους είχαν άλλα σχέδια, από όσους επεδίωκαν την προσωπική τους ανέλιξη πάνω στις πλάτες των άλλων.
Μετά από αυτό, ξεκίνησε η άχρωμη προεδρία του Σωκράτη Φάμελλου και τα ποσοστά έπεφταν κάθε μέρα και πιο πολύ. Από το 15 στο 10, στο 7, στο 5 και τελευταία στο 1,5%, μια κατρακύλα που έδειχνε την αποξένωση από τη βάση, την απώλεια της εμπιστοσύνης, την απουσία οράματος.
Εκείνος, σαν πρόεδρος, προσπάθησε να υποτιμήσει καθέναν που δεν συντάχθηκε μαζί του στις εκλογές, αναθέτοντας θέσεις ευθύνης στα όργανα του κόμματος μόνο στους δικούς του εκλεγμένους της Κεντρικής Επιτροπής, ακόμα και αν είχαν εκλεγεί με 50 ψήφους, αφήνοντας σημαντικά στελέχη με όρεξη και όραμα απέξω, στο περιθώριο, στην αφάνεια.
Έπειτα, εξαπέλυσε την αυλή του στις τηλεοράσεις, να μιλούν για φορέα Τσίπρα, τον καθοριστικό του ρόλο και να ομολογούν με περίσσια αυτολύπησης πως χωρίς εκείνον είναι ένα τίποτα. Έτρωγαν τη μια ήττα μετά την άλλη δημόσια από πολιτικούς τους αντιπάλους και δημοσιογράφους, με κορυφαίους σε αυτή τη δημόσια συντριβή τον Ζαχαριάδη και τον Γιαννούλη, οι οποίοι μέχρι και σήμερα βγαίνουν διαρκώς αδιάβαστοι και στερούμενοι ευφράδειας λόγου, γίνονται βορά στα μέσα, εκθέτοντας το κόμμα και τις αρχές του, ξεφτιλίζοντας την ιστορία του.
Η επόμενη φάση του σχεδίου του Σωκράτη ήταν η διαγραφή του Παύλου από την κοινοβουλευτική ομάδα, έτσι ώστε να μην έχει δικαίωμα τοποθέτησης και ψήφου, μια προσπάθεια φίμωσης της φωνής που ενοχλούσε, που αποκάλυπτε την αλήθεια.
Μια τρίτη διαγραφή, αυτή τη φορά από τον Φάμελλο, που όμως, όπως και οι προηγούμενες, δεν μπόρεσε να σταθεί. Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, μετά από τις δημόσιες και εξευτελιστικές τοποθετήσεις του «3Α Αλέξη» απόρριψης, να βάλει το κόμμα στον πάγο.
Ακολούθησαν μαζικές παραιτήσεις βουλευτών και στελεχών, οι οποίοι είχαν στηρίξει αυτή την εξευτελιστική απόφαση, εκθέτοντάς τον, ο ένας μετά τον άλλον. Εκείνος που δεν είχε κουνήσει ρούπι και συνέχιζε να στηρίζει το κόμμα, τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, ήταν φυσικά ο διαγραμμένος για τρίτη φορά Παύλος Πολάκης.
Μετά τον δημόσιο εξευτελισμό, ο Σωκράτης Φάμελλος αναγκάστηκε σε παραίτηση και οι εναπομείναντες προχώρησαν σε Κεντρική Επιτροπή, όπου αποφασίστηκε η ανάκληση της εξευτελιστικής απόφασης και η επιστροφή του Παύλου Πολάκη στην κοινοβουλευτική ομάδα, μια νίκη της αλήθειας απέναντι στα σχέδια του παρασκηνίου, μια δικαίωση του αγώνα του.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΔΟΥΡΟΥ
Μετά την παραίτηση Σωκράτη Φάμελλου, το κόμμα αναγκάζεται για ακόμα μια φορά να εκλέξει πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ο Παύλος Πολάκης δήλωσε το παρόν, όπως και σε κάθε μάχη για την κοινωνία, πιστός στις αρχές του, αταλάντευτος στις αξίες του.
Αμέσως, ο παραιτηθείς και πολλάκις εκτεθειμένος πρώην πρόεδρος, προχωράει σε ακόμα μια αυτοεξευτελιστική τοποθέτηση, όπου ζητάει την εκλογή προέδρου Κ.Ο. πριν την επιστροφή Πολάκη, για να μην λάβει μέρος, στηρίζοντας τη Ρένα Δούρου.
Η οποία είναι ακόμα ένα γρανάζι στον μηχανισμό του σχεδίου του «3Α Αλέξη» για τη φυτοζωία του ιστορικού κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, έτσι ώστε να λειτουργήσει ως τροφός της ΕΛ.Α.Σ., της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, του νέου φορέα που φιλοδοξεί να καλύψει το κενό, να αποτελέσει το νέο όχημα της εξουσίας.
Αυτό δεν κατέστη δυνατόν, διότι υπάρχουν βουλευτές στην κοινοβουλευτική ομάδα που διατηρούν την αξιοπρέπεια και τις αξίες τους και δεν τις διαπραγματεύονται, άνθρωποι με ήθος και αρχές, που δεν υποκύπτουν στις πιέσεις.
Έκτοτε, έχει ξεκινήσει μια δημόσια, αήθης προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του Παύλου Πολάκη, έτσι ώστε να δικαιολογήσουν στην κοινωνία, γιατί αυτοί ως άριστοι ερμηνείς της κοινωνίας (που ακούγοντάς την έφτασαν το κόμμα στο 1,5%), την αγνόησαν για ακόμα μια φορά και θα εκλέξουν τη Ρένα Δούρου ως πρόεδρο της Κ.Ο. (Ακόμα έναν Σωκράτη Φάμελλο), έναν ακόμα εκφραστή της μετριοπάθειας και της συγκατάβασης.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Παύλος Πολάκης, όποια και αν είναι πλέον η έκβαση, έχει καταφέρει ό,τι κανένας άλλος Έλληνας πολιτικός. Να είναι τόσο καθαρός, έντιμος και γειωμένος στην κοινωνία, που για να τον εξαφανίσουν πολιτικά, να χρειαστεί να καταστρέψουν συθέμελα έναν από τους πιο ιστορικούς πολιτικούς χώρους στην Ελλάδα. Έναν χώρο που κάποτε εκπροσωπούσε τις ελπίδες του λαού και ήταν φάρος για την Αριστερά.
Η ιστορία του δεν είναι απλώς η ιστορία ενός πολιτικού. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να υποκύψει, να συμβιβαστεί και να πουλήσει τις αρχές του για μια θέση στην εξουσία. Είναι η ιστορία ενός αγωνιστή, που ακόμα και όταν βρέθηκε απέναντι σε όλους, στάθηκε όρθιος, με βλέμμα καθαρό και ψυχή ακέραια.
Ο Παύλος Πολάκης, σαν πολιτικός έχει λάβει την υπέρτατη των τιμών. Έκανε το χρέος του, δεν απογοήτευσε στιγμή την κοινωνία και η ιστορία θα τον ανταμείψει, αναγνωρίζοντας τον αγώνα και την προσήλωσή του στις αρχές. Γιατί οι ιδέες δεν πεθαίνουν. Οι αξίες δεν σβήνουν. Και η μνήμη του λαού, αυτή η αιώνια μνήμη, θα τον κρατήσει ως σύμβολο αντίστασης σε έναν κόσμο που όλο και περισσότερο ζητά κεφάλια επί πίνακι, αλλά όλο και λιγότερο βρίσκει ανθρώπους που αρνούνται να λυγίσουν.
*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ από τα Χανιά – Το άρθρο αναρτήθηκε στο προσωπικό προφίλ του κ. Χανιωτάκη στο FB
